Vakantie aan de Amalfikust: Positano, Amalfi en Ravello ontdekken

Een vakantie aan de Amalfikust betekent kliffen die loodrecht in de zee duiken, kleurrijke dorpjes tegen de rotsen en een kustweg die van bocht tot bocht een nieuw uitzicht onthult. Al sinds 1997 staat de kust op de Werelderfgoedlijst van UNESCO, als een van de mooiste cultuurlandschappen van het Middellandse Zeegebied. Wie er een paar dagen doorbrengt, ontdekt een lappendeken van badplaatsen, vissersdorpjes en bergstadjes tussen citroenboomgaarden en wijngaarden, van het beroemde Positano tot het veel rustigere Furore. De officiële toeristische website van Italië beschrijft de kust als een opeenvolging van steile kliffen, kleine baaien en terrassen met wijnstokken, olijfbomen en citrusbomen.

Positano, het kleurrijke uithangbord van de Amalfikust

Positano is het dorp dat de meeste mensen voor zich zien bij de Amalfikust: witte en pastelkleurige huizen die als een trap tegen de rotsen omlaag lopen naar de zee. Het dorp heeft van oudsher een mild klimaat, met zeebries die de zomerhitte wat verzacht, en groeide in de twintigste eeuw uit tot een geliefde bestemming voor kunstenaars en later voor de jetset. Het strand Marina Grande is met zijn ongeveer vierhonderd meter het belangrijkste strand van het dorp, terwijl Fornillo net iets verderop een rustigere, kleinere baai met kiezels is, geliefd bij snorkelaars. Wie liever met de boot vertrekt, vaart naar kleine baaien zoals Arienzo of naar het eilandengroepje Li Galli voor de kust. In het centrum valt de kerk Santa Maria Assunta op, een voormalig benedictijnenklooster met een koepel van majolicategels en een Byzantijnse icoon binnen. Het kleine archeologisch museum MAR toont resten van een Romeinse villa die bij de uitbarsting van de Vesuvius onder puin verdween. Door de nauwe straatjes liggen ateliers met handgeschilderd majolica-aardewerk en boutiques met linnen kleding, nog een stukje Positano-stijl om mee naar huis te nemen.

Amalfi en Atrani, twee havenstadjes dicht bij elkaar

Amalfi gaf de kust zijn naam en was van de negende tot de elfde eeuw een machtige maritieme republiek met handelscontacten tot in het oosten van de Middellandse Zee. Dat verleden is nog overal voelbaar in het dicht opeengepakte stratenpatroon, met nauwe steegjes en trappen die aan een kleine soek doen denken. Op het Piazza del Duomo troont de kathedraal van Sint-Andreas, bereikbaar via een imposante trap. De voorgevel is een voorbeeld van wat vaak de neo-Moorse of Arabisch-Siciliaanse stijl wordt genoemd, en binnen leidt de kerk naar de Chiostro del Paradiso, een kloostergang met rijkversierde bogen met Moorse invloeden. Net buiten het centrum ligt de Smaragdgrot, een grot met stalactieten en opvallend blauwgroen water, bereikbaar met een kleine lift of per boot. Wandelaars kunnen de natuurreserve Valle delle Ferriere induiken, een tocht van ongeveer drie uur langs watervallen en de ruïnes van oude papiermolens waar ooit het beroemde papier van Amalfi werd gemaakt. Amalfi-citroenen keren terug in limoncello, gebak en ijs, en in pastagerechten zoals scialatielli ai frutti di mare. Op nog geen zevenhonderd meter wandelen ligt Atrani, dat zichzelf graag de kleinste gemeente van Italië noemt: een kluwen van smalle steegjes en huizen die tegen de heuvel omhoog klimmen, rond een klein strandje.

Ravello, het balkon van de Amalfikust

Hoog boven de kust, op meer dan driehonderdvijftig meter, ligt Ravello: een natuurlijk balkon met een panoramisch uitzicht over de hele golf. Het hart van het stadje is het Piazza Vescovado, waar Villa Rufolo ligt, ooit gebouwd door de familie Rufolo in een mix van Arabische, Siciliaanse en Normandische stijlen. Vanuit de Torre Maggiore kijk je uit over de Golf van Salerno, en de getrapte tuinen met hun Moorse kloostergang inspireerden onder anderen schrijver Boccaccio en componist Wagner. Elke zomer is Villa Rufolo het decor van het Ravello Festival, een muziekfestival in open lucht. Nog bekender is Villa Cimbrone, intussen een vijfsterrenhotel, maar de tuinen blijven toegankelijk voor bezoekers. Daar ligt de Terrazza dell'Infinito, de Terras van de Oneindigheid, met achttiende-eeuwse marmeren bustes die uitkijken over de kustlijn: een van de beroemdste uitzichten van de Amalfikust. In het dorp zelf trekt de basiliek van Santa Maria Assunta en San Pantaleone de aandacht met een bronzen deur met tachtig figuratieve panelen, en kan je keramisten aan het werk zien of het kleine Koraalmuseum bezoeken.

Furore, Minori en Maiori: verborgen hoekjes langs de kust

Tussen de grote namen liggen een paar plekken die de meeste dagtoeristen overslaan, en net daardoor de moeite waard zijn. Furore is eigenlijk geen dorp met een centrum, maar een verzameling gehuchten rond een smal fjord, het Fiordo di Furore: een kloof met steile rotswanden waar een oude brug overheen loopt en waar onderaan een klein, verborgen strandje op zwemmers wacht. Iets verder liggen Minori en Maiori, twee rustigere badplaatsen met een lange strandpromenade. In Minori ligt een Romeinse villa uit de eerste eeuw, gebouwd met kostbare materialen die destijds over zee werden aangevoerd, met opmerkelijke muurschilderingen in het interieur. Het stadje telt zelf meer dan dertig kerkjes, met de Basilica di Santa Trofimena op de boulevard als blikvanger, en wordt wel de stad van de smaak genoemd, met tal van patisserieën die de lokale citroenspecialiteiten van de Amalfikust in de kijker zetten.

Wandelen langs de Amalfikust: de Sentiero degli Dei

Voor de auto's en de kustweg er waren, was wandelen de enige manier om van het ene dorp naar het andere te raken, en dat netwerk van paden ligt er nog altijd bij. De bekendste route is de Sentiero degli Dei, het Pad van de Goden, die over de hellingen van de Monti Lattari loopt tussen Agerola en Positano, met uitzicht over de hele kustlijn en eindigend in het gehucht Nocelle. Een tweede klassieker is de Sentiero dei Limoni, het Citroenpad, een wandeling van ongeveer negen kilometer tussen Minori en Maiori door geurende citroenboomgaarden, met zowel klimmen als dalen en een paar honderd traptreden onderweg. Beide paden vragen stevige stappers en comfortabel schoeisel, maar belonen met uitzichten die je vanaf de kustweg nooit te zien krijgt.

Wanneer je best gaat, en hoe je er raakt

Juli en augustus zijn de drukste en warmste maanden aan de Amalfikust, met volle wegen, volgeboekte restaurants en soms jachten die voor de kust liggen aangemeerd. Wie liever wat meer rust heeft, plant zijn vakantie het best tussen eind april en juni, of in september: dan is het nog volop lente of al mild nazomerweer, en zijn de prijzen en de drukte een stuk lager dan in het hoogseizoen. In de winter, van november tot februari, vallen veel dorpen stil en sluiten tal van restaurants en hotels de deuren, terwijl de zee ruwer en de lucht natter wordt. Vanuit België reis je meestal via de luchthaven van Napels, de dichtstbijzijnde toegangspoort tot de kust, maar ook Rome kan als aankomstpunt dienen voor wie de trip combineert met een citytrip in de Eeuwige Stad. Vanaf Napels of Salerno bereik je de kustdorpen met de trein tot Salerno of Sorrento en vandaar met lokale bussen of een boot langs de kust, of met de auto via de kustweg SS163, een route die tijd en geduld vraagt door de vele haarspeldbochten.

Feriados biedt momenteel geen rechtstreeks reisaanbod naar de Amalfikust, maar stelt op aanvraag wel een reis op maat samen naar deze kust, inclusief vlucht, verblijf en eventuele transfers. Wie liever eerst een paar dagen Rome combineert met een uitstap naar het zuiden, vindt via Waar logeren in Rome de beste wijken voor een citytrip in de Eeuwige Stad. Wie net over de grens van Campania liever het Toscaanse binnenland verkent, leest meer in het artikel over een vakantie in Toscane. Voor een reis op maat naar de Amalfikust of elders in Italië kan je terecht bij Vraag het Feriados, en een overzicht van het volledige Italië-aanbod van Feriados vind je op de pagina vakantie Italië.